Πολιτικό τοπίο …στην ομίχλη.

Νέο πολιτικό σκηνικό υπάρχει στη χώρα , αμέσως μετά την ψήφιση του νέου Μνημονίου.

Το πολιτικό σύστημα έτσι τουλάχιστον όπως το είχαμε γνωρίσει και ζήσει μετά τη Μεταπολίτευση, αν δεν καταρρέει, σίγουρα αλλάζει.

Ο ελληνικός λαός μετά την αποφράδα ημέρα της 10^ης Μαΐου του 2010, ξύπνησε ξαφνικά και βρέθηκε από τη νιρβανική χλιδή της τελευταίας τριακονταετίας, στην απόλυτη χρεοκοπία.

Η κοινωνική συνοχή κλονίστηκε, αφ’ ενός από την διαπίστωση ότι η ευημερία ήταν ψεύτικη, αλλά και από το σοκ της ξαφνικής έκπτωσης. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Έσπασαν κώδικες ζωής και ανετράπησαν αξίες.

Σήμερα  η καθημαγμένη κοινωνία μας θυμίζει ρωμαϊκή γαλέρα.

Τώρα γνωρίζουμε πλέον ότι, ο χρόνος που θα διαρκέσει το Μνημόνιο 2, θα είναι αγορασμένος με αίμα και δάκρυα.

Ζούμε όλοι περιμένοντας την επόμενη δόση μας, αλλά ταυτόχρονα και την επόμενη αφαίμαξη.

Στον δρόμο μας συναντάμε πλέον μόνο οργισμένους μισθωτούς και απελπισμένους συνταξιούχους, άνεργους, ιδιαίτερα νέους, που καταδικάζονται στην ανέχεια και την προσδοκία της μετανάστευσης, συμπατριώτες ανέστιους και πένητες.

 Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον, οδηγούμαστε  σε δύο μήνες – εκτός  απροόπτου -  σε εθνικές εκλογές.

Μ’ έναν λαό, γι’ άλλη μια φορά,  να οδηγείται στις κάλπες  σε πλήρη σύγχυση, τραγικά απληροφόρητος και συστηματικά παραπλανημένος.

Με ένα πολιτικό σύστημα κατακερματισμένο.

 Αυτές οι εκλογές δεν θα μοιάζουν σε τίποτα  με όλες τις προηγούμενες. Το ζητούμενο είναι, να μην είναι βίαιες.

Η ιστορία του τόπου μας είναι γεμάτη από έντονες στιγμές πολιτικών αναταραχών που ξεκινούσαν από τον κομματικό φανατισμό, ικανοποιούσαν το θυμικό των φανατικών, αλλά κατέστρεφαν τη χώρα

Πρέπει να τελειώνουμε με αυτά και να δούμε την καθημερινότητα και το μέλλον μας.

Να αποφασίσουμε ποιος ή ποια μπορεί να δώσει ουσιαστικό αντίκρισμα στην αληθινή μας ζωή αν πλέον υπάρχει  τέτοιος.

 Παρ’ όλη όμως την απογοήτευση και την απελπισία, παρ’ όλη την ενδεχόμενη τάση αποστασιοποίησης του εκλογικού σώματος, ανεξάρτητα από το μέγεθος της αποχής, και οι εκπρόσωποί μας στο Εθνικό Κοινοβούλιο θα εκλεγούν και αναμφίβολα Κυβέρνηση θα σχηματιστεί.

Μπορεί να υπάρχει αποκομματικοποίηση της κοινωνίας, αλλά δεν υπάρχει αποπολιτικοποίηση.

 Γι’ αυτό επιβάλλεται να συντρέξουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις στην επικείμενη εκλογική αναμέτρηση:

Να μην επικρατήσει η δημαγωγία και ο επείσακτος λαϊκισμός, αλλά να υπάρξει σύνεση, ορθολογισμός  και ηρεμία.

Να μην αφήσουμε τις τύχες της χώρας και τις δικές μας, στους γραφικούς και τους φανατικούς, που αυτοϊκανοποιούνται που «νίκησαν» τους «δεξιούς» ή τους «πασόκους» ( λέμε τώρα !) σε εκλογικές μάχες, χωρίς κανένα ουσιαστικό αντίκτυπο στη σκληρή μας καθημερινότητα.

Στο χέρι μας είναι να απομονώσουμε αυτούς που επιζητούν τεχνητούς διαχωρισμούς και θέλουν να βρίσκεται η χώρα σ’ έναν άτυπο εμφύλιο.

Καθήκον μας είναι να μην συνταχτούμε με καμιά – έτσι και αλλιώς  αυτιστική – κομματική γραφειοκρατία, γιατί το πολιτικό και εθνικό διακύβευμα αυτή τη φορά ξεπερνά τα κομματικά όρια.

Να αναδείξουμε πρόσωπα νέα, με νέες ιδέες, με βαθιά την αίσθηση της κρισιμότητας των στιγμών και του καθήκοντος , ικανούς να επικολλήσουν τα κοινωνικά θραύσματα και να ανατάξουν τη χώρα. Τέτοιοι άνθρωποι υπάρχουν σε όλα τα κόμματα.

Φτάνει πια με τους λοβοτομημένους κρετίνους, που με απαράμιλλο θράσος και άφθονη οίηση, κατείχαν μέχρι σήμερα την «μοναδική αλήθεια» και μας οδήγησαν στην σημερινή μας κατάντια.  

Είναι απαραίτητο να γίνουμε εξαιρετικά απαιτητικοί στην εκπροσώπησή μας.

Τέλος, αλλά όχι τελευταίο, κάθε μας επιλογή ας είναι περισσότερο σοβαρή απ’ ότι στο παρελθόν.

    Αν δεν το χρωστάμε στα γονικά μας ( που το χρωστάμε ! ), σίγουρα το χρωστάμε στα παιδιά μας, που Σήμερα δημοπρατούνται οι ζωές τους και υποθηκεύεται το μέλλον τους.
eleonorasaka@gmail.com